Liewe Ontevrede Restaurant Kliënt in Pretoria…

Jy het vanoggend besluit om te gaan uiteet vir middagete.  By die restaurant was die diens vanoggend baie stadig. Jy het dit verloor, op jou kelnerin gegil, en woedend daar uitgestorm. Ja nee, slegte diens in ‘n restaurant is verseker nie aanvaarbaar nie!

Weet jy, die restaurant wat jy gekies het, het ‘n krisis in die kombuis gehad. ‘n Hele paar personeellede het net eenvoudig nie opgedaag nie.  Dit het die diens vertraag.

Weet jy, daardie kelnerin wat jy so verskree het, is my dogter. Sy is ‘n student wat baie hard probeer om te help betaal aan ‘n baie duur opleiding.

Weet jy dat jou kosbestelling klaar op die sisteem was? Toe jy jou humeur so verloor het en uitgestorm het, weet jy wat het van die rekening geword? Insluitend al die drankies wat jy geniet het?  My dogter moes vir dit alles betaal. Dit was heelwat meer as wat sy in ‘n lang dag verdien…

Jy kon die bestuurder nader geroep het en jou probleem met die diens verduidelik het.  Dalk het dit beter gevolge gehad.

Jou optrede het my kind vandag duur gekos. Ek hoop jy slaap lekker.

So aan die begin van die nuwe jaar…

is die Donkie nog maar stil…

En tog is daar so baie, baie dinge aan die gang op die oomblik.

Ek probeer fiks word vir my 20e Argus. EK het nou al die 500 km merk verby gesteek. Maar hierdie is al weer een van daardie weke. Maandag het dit gereën, en ek is soos ‘n kat oor water- hou nie van nat paaie nie, sien nie die pothole nie… Disndag het ek alweer maagmoeilikheid gehad, dit kan gerus nou maar ophou. En vandag reën dit alweer. Ek kla nie, die reën is wonderlik, en bring nuwe lewe (en rus…)…

Vanoggend het ek en my twee kollegas heerlik ontbyt gehad hier in my lapa. Ons het die jaar se Woensdagoggend byeenkomste afgeskop, dis ‘n goeie geleentheid waar ons weekliks saam dink, beplan, bid, grappies maak, preke uitruil, preekbeurte uitruil…

Dis maar net: die jaar begin met so ‘n gejuig, veral volgende week as die skole weer oopmaak. Dan lê daar weer lang, lang dae voor, en baie, baie vergaderings. ‘n Mens kan so vaskyk in die dinge wat ons doen, dat ‘n mens vergeet waarmee jy eintlik besig is.

So sien my vrou gisteraand iets op televisie raak wat sy nie kan wag om met my te deel nie. Een van die karakters vra: Wat sou jy hierdie jaar gedoen het as mislukking nie ‘n moontlikheid was nie? Sy het eers gewag op my antwoord, en toe die tweede deel gesê: “Now go and do it…” (Ek dink nie dit was Bart Simpson nie… dalk Homer?)

Dit het my nogal woes laat dink gisteraand… Wat sou ek regtig wou doen as mislukking nie ‘n moontlikheid was nie?

Ek het ‘n predikant geword, omdat ek gedroom het oor ‘n wêreld van heel verhoudings.  Dalk was ek baie naief as skoolseun, dalk voortvarend. Ek het regtig gehoop ek sou ‘n positiewe verskil kon maak.  Maar soos die ou Chinese omie  eendag gesê het: toe hy klein was, wou hy die wêreld verander. Toe hy groter geword het, wou hy sy land verander. Nog later wou hy sy provinsie verander. In sy middeljare het hy gedink hy sou bly wees as hy sy dorp kon verander. En toe hy aftree, het hy gehoop om homself te verander…

Ek dwaal af (soos jy kan agter kom…). Wat sou ek wou doen as mislukking nie ‘n moontlikheid was nie?

Ek het nie fenominale insig oor die saak gekry nie, veral nie in die bad soos Archimedes nie, ek het nie kaalgat in die straat afgehol en Eureka geskree nie…

Ek het nie groot drome of planne vir 2014 nie.  Ek het nie die moed van ‘n Malala Yousefzai om die hele land en Die Sisteem aan te pak nie. Wie? Daardie meisie van Pakistan wat deur die Taliban in die gesig geskiet is, omdat sy gewaag het om te sê: Meisies moet ook skool toe gaan en ‘n toekoms kan hê… ek was diep beïndruk deur haar storie- I am Malala- kon die boek nie neersit tot ek half een vanoggend hom klaargemaak het nie. Ek wens ek het daardie moed of kapasiteit gehad om verandering te bring. Maar ek het nie…

Al wat ek wil probeer, is om lief te hê.  Ek weet mislukking is sommer ingebou daarin. Maar ek wil probeer…

Dalk is dit genoeg as daar geloof, hoop en liefde êrens soms teenwoordig is. Maar die grootste hiervan, glo ek met my hele wese, is die liefde…

Wat is liefde?

Unexpected- Weekly Photo Challenge

http://dailypost.wordpress.com/2013/11/22/photo-challenge-unexpected/

_MG_1724

When I went to a Game Lodge to conduct a wedding, I was driving along a scenic road across the Lodge. The next moment this Impala ram jumped across the road. It was totally unexpected, I grabbed the camera and shot the photo, but would have loved a second more to focus better! But the moment was beautiful!

Wat se soort mens was Pa?

Ek en my kollegas het gister by ‘n pragtige plek ons stukkie jaarbeplanning gaan doen vir volgende jaar. By dié plek is daar ‘n groot liefde vir antieke meubels en allerhande ander oudhede. Dit is keurig ingespan om die plek ‘n heerlike outydse gevoel te gee.

In die kombuis van die 4 ster gastehuis het ek ‘n antieke advertensie gesien van Burma sous, wat my nogal ernstig laat dink het oor die heelwat ouer geslagte. Was Burma sous ‘n internasionale verskynsel, of was dit ‘n plaaslike produk? Ek weet niks daarvan af nie. Maar kyk hierdie advertensie…

IMG_1546

Kinders was baie bang vir hulle pa’s in die ou dae in ons land. Ek sien die effek daarvan nou nog wanneer ek met die ouer manne in die gemeente praat!  Kinders is gesien en nie gehoor nie, geslaan maar nie vermoor nie…   Wie weet enige iets meer oor Burma Sous?  Daardie pa lyk so bietjie skylie vir my…

Dan ‘n ding wat my gefassineer het. Was dit ‘n antieke vorm van ‘n poloniesnyer? Was daar ooit toe al polonie? Of wat het die mensdom met hierdie pragtige voorwerp aangevang?

IMG_1535 IMG_1538Ja, ons voorouers was goeie mense… maar dalk nie almal nie. Ons voorouers was harde mense, maar gelukkig nie almal nie. Maar die goeters wat hulle destyds gemaak het, lyk of dit die toets van die tyd deurstaan…

IMG_1539So watse ding is dit?

 

Eerie, Weekly Photo Challenge

Weekly Photo Challenge: Eerie

by Cheri Lucas Rowlands on November 1, 2013
Eerie. This word swirled in my head as I explored Merilee Mitchell‘s moody monochrome world in Tuesday’s post on black and white photography. Her reflection shot above, “Ghost Child,” gives me shivers. Look closer, and you’ll see faint evidence in the background of a ghost town — as well as a child, walking mysteriously across the frame.
______________________________________________________________________________________
This is a difficult challenge!  So what do I have in my archives…  Maybe this Rat Bike on the Poison Rally in South Africa is not entirely eerie…
IMG_0714 IMG_0759So I doctored a photo of a part of the Camino de Santiago just a little. Who knows, with a pilgrimage route older than 1000 years, what might be lurking around the next corner?