Die Bemoediging van die vyand… (verskoon taal…)

Terwyl my stem nou heeltemal ingegee het, kan ek gelukkig nie my werk doen nie. Nie die mensdeel daarvan nie. So voordat ek gaan voorkom op so sewe preke, net eers hierdie enetjie met julle deel.

Ek was by ‘n Uitstekende Onverbeterlike Vreedsame Sosiale plek op universiteit.  Ek het my eerste vier jaar in ‘n beroemde generaal se koshuis gebly. Reg voor my gang het ‘n straat geloop, waar ‘n nog meer bekende Boere-oorlog generaal se koshuis was, met die deesdae gehate apartheidsleier s’n reg oorkant die straat.

Eksamentye was gewoonlik baie gespanne tye daar waar vyf van die manskoshuise so bymekaar was. Gereeld, met die minste provokasie, staan die studente hier rondom middernag met baseballbats, gholfstokke en derglike sportapparaat in die straat, besig om mekaar se karakter, moeders, koshuise en bedenklike omstandighede van oorsprong te debatteer. Gewoonlik net voor daar bloed begin vloei het daar darem iets of iemand, gewoonlik die HK lede,  die situasie ontlont, en dan is almal maar weer terug na die teksboek van die chemie, grieks, privaatreg, boekhou 2 of watter nagmerrie daar ook al sou volg in die eksamen. Spanningsvlakke was baie hoog in eksamentye.

En toe gebeur hierdie pragtige verhaal een aand. Ek en my kamermaat sit op die betonbankie wat uitkyk op die ander twee koshuise, elk met ‘n bierbeker vol koffie in die hand- daardie Grieks gaan ons in elk geval tot vyfuur besig hou…

In albei die koshuise voor ons brand omtrent al die ligte nog. Die gordyne is oopgetrek, en jy sien soveel koppe buig oor die onverstaanbare teks. Dis na middernag.  En skielik, uit die een kamer aan die linkerkantste koshuis, kom ‘n wanhoopskreet, soos die roep van ‘n gefolterde siel in die hel, wat oor die koshuise weergalm: “EK FOKKEN KAN NIE MEER NIE…”  ‘n Emosie wat menige oud-student dadelik sal herken…ons was seker almal daar. Behalwe nou julle dux-pliggies!

GEwoonlik sou die vyandige koshuis skree iemand moet sjarrap, of f-of, of die baseballbats kry om hulle te gaan stil dreig. Maar nie daardie aand nie. Daar was so drie sekondes stilte na die wanhoopskreet. Toe kom dit uit een van die vensters uit die regterkantste koshuis: JY FOKKEN MOET MAAR NET…

Met soveel deernis het iemand raakgehoor wat die nood is, en sy bes probeer om met empatie die lydende persoon aan te moedig tot volharding…  Dis wat ek nou noem: Naasteliefde in aksie!