Die begin van die pad terug…

Ek het hierdie jaar ‘n baie lekker Argus gery. Vir die eerste keer in drie jaar was die weer net absoluut perfek, ‘n mens kon nie vir beter vra nie. Die middag na die Argus het ek my fiets ingegee om teruggeneem te word huis toe. Ek het ‘n lang koue een gedrink by Ferryman’s en toe my oefenprogram dramaties aangepas.

Na die Argus het ek begin stap- so agt kilometer per dag vir drie tot vier dae per week. Alles met die oog daarop om die Camino gemaklik te kan maak. En ek het merendeels goed gevoel op die Camino. Ek het op die 22e Junie geland in Suid-Afrika, en weer ‘n keer my oefenprogram dramaties aangepas. Ek het weer ‘n Castle Draught of twee geneem, lekker saam met vriende gebraai, om die storie vir hulle te vertel,  en weer begin huisbesoek doen (die een met die klein h!)

Een van ons “occupational hazards” is die doodgewone, alledaagse Boere Koeksister.  Dit werk so: die kerkkantoor skakel, en maak ‘n afspraak met die mense- dominee wil kom kuier…  Tannie X sê Ja, dis nou hoog tyd- hy was darem jare laas hier… en dan gaan koop die tannie meel en eiers, stroop en wat ook al in ‘n koeksister ingaan.  Want dominee moet darem weet daar is nie ‘n lui haar op X se kop nie! Die geheim is so bietjie amandelessens in die stroop- oumagrootjie se resep toe die ossewaens oor die Drakensberge getrek het…

Meanwhile, back at the ranch, het die kerkkantoor besoeke gereël by Tannie Y en Z ook. En vanweê die gevolge van klassieke kondisionering op die platteland, assosieer hulle ook huisbesoek dadelik met koeksisters vir die dominee.

Kom ek nou daar aan- dan staan die skinkbord met koppies en bordjie keurig op die koffietafel gerangskik. Ons gesels oor die dieper dinge van die lewe. Ons word saam stil voor ons Vader se voete, om sy seën vir hierdie gesin te vra.

En dan begin die tannie (sorry Vega!)  se oë skielik blink, soos daardie aansit van die Kersfeesliggies in Times Square in New York. Sy verdwyn in die kombuis in, en kom dan te voorskyn met haar meesterlik gebakte koeksisters.  En geen ordentlike dominee sal dit daarna waag om nie een te neem en dan te verduidelik hoe dit die absolute uitsonderlikste koeksisters is wat hy nog in sy jong onskuldige lewe geëet het. Waarop hy dadelik, om die kompliment te beantwoord, met nog ‘n koeksister geseën word.  Hemel op die platteland! Behalwe… vier huise na mekaar doen dieselfde ding met Dominee. Agt koeksisters per aand, twee aande per week…

‘n Goeie dominee op die platteland kan jy op ‘n afstand uitken.  Dis die dominee wat by sy mense uitkom, en nie nee sê vir die liefdesgeskenkie van die gemeentedames nie.  En daarom gooi ons binnekort ‘n redelike duidelike skaduwee…

Ek het al herhaaldelik gepleit van die kansel af: mense- “you are killing me with kindness…” Liefde kan seer maak.

Met ons basaar is daar ‘n foto geneem waar ek en my kollega ‘n trio sing saam met Du Preez Stoltz van Bloemfontein. Ek kan ‘n heel aanvaarbare tenoor sing.  Wat my tot in my sokkies geskok het, was die foto wat daar geneem is. Ek begin nou wraggies soos Pavarotti lyk, as ek nou nie heeltemal soos hy klink nie!  Dit is vir my traumaties- ek wat so graag fiks en gesond wil wees…

Al die goeie werk van Spanje is deur koeksisters vermoor.   En glo my, dis nie so eenvoudig om nee te sê daarvoor by die liefdevolle mense van die Bosveld nie. By dit alles deel ek ‘n slegte eienskap met Martin Luther.  ‘n Biertjie op sy tyd is darem net so lekker!  Maar ek is allergies vir bier en koeksisters, dit laat my opswel…

Ek het vanoggend my karkas om half ses uit die bed gesleep. Ek het my homo-erotiese spandex pakkie aangetrek (dekselse Benito Vergotini van KFM radio se woorde as ons Maartmaand ons geld in die Kaap agterlos…) en op my resiesfiets geklim. Die fiets het gekreun en gekla: maar ek was onverbiddelik- ons twee moet nou fiks word.

Dit was baie moeilik op die fiets vanoggend, eerste keer in ses maande op ‘n fiets (vergeet nou maar van daardie ou grappie op my vriend se kerkbasaar met die drie valle in 3 km!)  Dit was eerstens ongelooflik mooi. Die son het pragtig opgekom agter die bekende kop in ons omgewing.  Dis selde dat ek voor die son opkom!  Dit was bitterlik koud, my ore pyn nou nog, en die stopsels voel of hulle uit my tande wil uitspring.  Die vriende saam met wie ek gaan ry het, is van nature BAIE fikser as ek. Ons het uitgejaag, plek plek tot 35 km.u. Maar op 11.5 km moes ek maar omdraai- my knie is nog seer van die motorfiets episode van twee weke terug. My hart klop woes in my ore. My longe voel soos soutsuur wat dit vreet…  Maar ek het dit tot by die huis gemaak.

Nou, vir die rekord, ek wil verskriklik graag die Argus onder 4 ure ry.  En ek wil verskrikllik graag daardie onnodige skapie wat ek altyd saamdra, afgooi…  Ek weet net nie altyd hoe nie. Fietsry is wreed in die sin dat dit my nooit gewig laat verloor nie. Ek sal moet maniere kry om koeksisters te vermy. En ek sal moet nee sê vir my geliefde moutsappies…

Hier lê ‘n LANG, LANG pad voor na 11 Maart 2012 toe. Maar ek het ‘n begin gemaak, en dis al die helfte van die projek!

Mooi week vir julle, en moenie julle dominee/ pastoor/ guru/ geestelike leier of ongeestelike leier voer of terg nie…

Onderwerpe:  koeksisterskade en fiksword…

10 thoughts on “Die begin van die pad terug…

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s