Donkie versus Armstrong

Ja, dis die reine waarheid- ek het al teen Lance Armstrong meegeding in ‘n fietswedren…  Twee jaar gelede se Argus, om presies te wees. Teoreties was dit moontlik selfs om hom te wen. Maar dit het nou nie gebeur nie.  Ek bedoel, ons praat darem van die Lance…  Hy was al klaar met die roete, en deur die storte, en dalk al op sy tweede bier by Ferrymans, toe het ek eers weggespring. Maar ek het die Argus darem baie beter as hy aangepak. Meer as dubbeld so lank soos hy spandeer in die saal, om die Kaapse uitsig ordentlik in te neem en in my diepste hart te bewaar vir aande soos gisteraand se herinneringe.

 

Dis nou weer sulke tye. Ek het die afgelope ses maande niks fiets gery nie. Toe so drie kere ‘n maand gelede. Toe val ek, en die gout val my knie aan. Intussen het die swart hond ook weer aan my kom knaag asof ek sy gunsteling been is. So ek moes net iets begin doen aan die saak. Gisteraand skakel ‘n fikse vriendin en sê ons moet vanoggend gaan fietsry. Sy kry my 06h00 by die Total garage…

 

Ek het toe maar gisteraand ‘n sinuspilletjie ingeneem op die slaap aan te help. Vanoggend vyfuur is ek sommer self wakker voor die selfoon se wekker my kon wakker skree. Ek het eers daar gelê en bewe, angssweet het oor my voorhoof uitgeslaan… Ek het gelê en bid, en al my sondes bely, en genade gevra vir die reuse taak wat voorlê. Halfses het ek maar opgestaan, my homo-erotiese spandex pakkie aangetrek(kan steeds nie onthou of dit Nic Marais of Bernito Vergotini van Kfm is wat dit so genoem het nie…), my fiets onder die dertig sentimeter diep stoflaag gaan uitgrawe, en vertrek op pad na die Total garage toe, 7oo meter van ons huis af.

 

En hier is die verhaal van die reis. Dit was nie baie lank nie, toe begin ek my hart wild voel klop in my borskas.  Dit het kompleet gevoel soos ‘n wilde mustang wat in ‘n horsebox omgekrap raak en die deur probeer oopskop. My heart rate monitor het dit bevestig- hartklop verby die maximum (220 minus jou ouderdom).

 

My longe het begin brand.  Daardie gevoel van soutsuur wat so stadig drup- drup- drup op die tou wat my lewe vashou duskant die Jordaan. Ek het begin hyg na asem, maar dit het gevoel asof die lewegewende suurstof net nie meer ‘n impak het op die weefsels van my longe nie…

 

Later het my bene begin brand. Dit het eers begin met ‘n effense lam gevoel in die kuite, wat later na die bobene toe versprei het. Krampe het deur die spierweefsels gespoel soos die tsunami van Oukersdag 2004 deur ‘n Thailandse bordeel.

 

Maar ek het vasgebyt en uitgehou. Ek kan darem nie ‘n goeie vriendin so drop nie.

 

Ek het later maar twee tot drie keer gestop vir water, en om net te staan en hyg vir asem langs my fiets, totdat die heart rate monitor net weer sê ek is darem onder 220 hartkloppe per minuut, newwermaaind die minus my aansienlike ouderdom…

Die pyn en lyding het net al hoe erger geword. Maar ek is ‘n man, ek het ook my trots. Ek kan nie my vriendin drop nie…

 

Weet julle, daar is sekere pyne wat manlike fietsryers kry, wat vrouens nie kan kry nie. Veral as dit die eerste keer in ‘n lang tyd op ‘n saal is. Dit maak baie seer. Gelukkig het ek regtig nie meer die begeerte om kinders te verwek nie, want na vanoggend is ek in elk geval steriel. Maar dit raak seer as ‘n man se beste vriend so begin doodgaan van die tekort aan bloed…  Net fietsryers sal verstaan hoe seer dit kan raak mettertyd…

 

Ek het later hallusinasies begin sien. Eers was dit daardie girl met die bikini broekie en die volstruisvere boa wat so vir ons geflash het by die onderkant van Chapmans Peak so sewe jaar gelede (mag sy geseënd wees!)  Ek is seker ek het haar langs die roete gesien.  Ek weet nie of dit die gebrek aan suurstof in die liggaam was nie, kammakazi kan dalk wetenskaplik verklaar, maar daar het later so ‘n euforiese gevoel oor my neergedaal. Daardie hêppie gevoel- as ek nou deur die Jordaan beweeg, dan is dit ook maar reg…  Die lug was blouer as blou, die gras was ‘n psigedeliese neongroen, en die voëltjies het die Aïdamars gefluit…  Die gevoel van geluk het versprei, ek het later Cheryl Crowe op ‘n harp gehoor speel (dankie Neander- sy is een van my ou gunstelinge, dalk omdat sy ook al teen Lance meegeding het…) en nog later het ek my lewe voor my verby sien flits. Ek het sommer ook gesien wie het toe my flashdisk weggesteek… In elk geval, die gelukkige gevoel het versprei totdat ek die hemelpoorte voor my geopend gesien het- die donker tonnel met die lig daar voor, die mooiste grasvelde, die 72 maagde met wit rokkies wat vir my wag… nee wag nou, ek is nie ‘n selfmoordbomplanter nie…

 

Uiteindelik gaan alles ook verby, en bereik ‘n mens tog maar jou doel as jy aanhou. Ek het maar net aangehou trap, en uiteindelik, met baie sweet en trane daar uitgekom. By die Total garage waar my vriendin vir my gewag het dat ons die 20 km moet gaan ry…

14 thoughts on “Donkie versus Armstrong

  1. Bevriend my skoonseun wat sommer vir die lekkerte Saterdae en Sondaeoggende dou voor dag op sy fiets spring, en amper 100 km gaan ry. Hy sal vir jou kort voor lank fiks he, en jy sal ‘n goeie vriend op die koop toe he. Trap maar, kort voor lank le jy dit lag, lag af.

  2. As ek nou my beskeie mening mag gee….. as jy saam met Lance weggespring het en hy nie die voordeel gehad het van DAAR VOOR wegspring nie….mmmmm…… ek wonder wat die uitslag dan sou wees???

  3. Pingback: middelmatig « Toortsie se Blog

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s