Skoollied vir Hoërskool Warmwater

Ek sien vanoggend op Volksblad se Twitter dat Steve Hofmeyr ‘n skoollied vir ‘n nuwe Hoërskool, Vereeniging-Gimnasium, geskryf het. Hierdie skool is ‘n nuwe samestelling van Hoërskool Vereeniging en die Hoër Tegniese Skool Vereeniging , wat in 2013 begin met nuwe skooldrag, -wapen en -lied.  Die inhoud van die nuwe skoollied het my skoon verstom!

Nuwe skoollied

1. Ken ons aan die vrugte van
Bravade in ons tyd van nood
Waar in U arms aan U boesem
Elke sterfling steeds behoort
Ken ons aan die breek van brood
Ken ons aan ons taal ons woord
Gee dat as ons opkyk Heer
Hierdie dak ons doel verwoord
Ons strewe na sukses gehoor!

2. Plant in my O God die saad wat
Wortel skiet in U Genade
U Lelieblom wat skadu gooi
Oor harde werk en goeie daad
Ken ons aan ons erfenis
Twee spore vêr wat loop tot hier
Ken ons aan dié kentenis
Ons toekoms steeds deur U bestier
Ons strewe na Sukses gevier – S. Hofmeyr

Respek, Steve! Die man het darem net ‘n wonderlike talent met woorde en note!

_____________________________________

Nou kyk, ek is geen Steve Hofmeyr nie, nie naastenby nie. Ek het maar gedink wat sou gebeur as twee buurdorpe se skole sou saamsmelt. En sê nou maar hulle vra my as die onpartydige donkie om hulle nuwe skoollied te skryf? Sou ek dit kon doen?

Hier is nog maar ‘n eerste, vinnige draft van die voorstel- voorstelle vir verbetering is altyd werkom!

Skoollied vir Hoërskool Warmwater:

Hier op onse skool se heilige grond,
loop daar van die mooiste girlkies rond,
behandel hulle altyd met respek
anders gaan aasvoëls aan jou bene lek…

Op die sportvelde is ons baie gedug.
behalwe as ons nou en dan vir Nylstroom vlug,
In ons rugbykouse is daar die spanner van ‘n lorry,
in die kleedkamers later sê ons net- sorry…

Ons het wel gehoor van akademie en boeke.
onse opinie is: dis vir papbroeke,
wiskunde en wetenskap maak ons nervous
veral as Blackberry sê: no service…

Playstation en X-Box ken ons goed, en Wii,
Pythagoras en Homeros en Shakespeare nie.
facebook en twitter en whatsapp het ons bemeester,
Skyfall se temalied het ons begeester

So wanneer word ek eendag 18 pa,
ek wil gaan kar oppas saam met ma,
terwyl ek droom van my eerste gaar ou Ford,
en sal wonder wat het van my lewe geword…

Ons sal lewe, ons sal sterwe, ons vir jou, Suid Afrika…

http://googlefizz.com/wallpaper/funny-beggar-cartoon-jokes-funny-jokes/

Death by Koeksister… sorry Riaan Cruywagen…

As daar nou een “professional hazard” (sorry Riaan Cruywagen) in my lewe is, is dit melktert. En koeksisters.  En kondensmelkhorintjies. En klein vleispastytjies.

Toe ek by Yskor gewerk het, was dit gesmelte staal wat in die hoogoond kan rondvlieg. Toe ek bus bestuur het, was dit minibus-taxis (noudat ek daaraan dink, dis nog steeds onder die top 3 euwels van alle tye, naby Hitler en Malema rond…) Golfspelers kry golfelmboog. Fietsryers breek sleutelbene. Rugbyspelers kry blomkoolore. Sokkerspelers kry “grassburns” (sorry Riaan Cruywagen…) op hulle onderlip.  Elke beroep het maar sy beserings.

Ek het nog net 101 dae voor die Argus van 2013. Soos my ex-held, die ex-legende (sorry Riaan Cruywagen…) Spuitnaald Armstrong gesê het by soveel onderhoude en oefensessies, en in sy fiksie- “It’ s not about the Bike’- as jy vinniger wil ry, spuit EPO. Of nee, hy het iets gesê soos: verloor gewig. My wetenskap onderwyser het iets gesê soos: Momentum= massa X snelheid. Dit maak dat ek BAIE vinnig op afdraandes is, maar nie so vinnig op opdraandes nie, dan is die momentum agtertoe. Ek wil so graag 20 kg verloor en kyk watter verskil dit maak aan my tyd op die Argus.

Maar nee, die gemeentetannies het besluit ek moet soos die vetgemaakte kalf lyk hier voor Kersfees. Ek kry net nie vrede in my jong onskuldige gemoed nie. Ek droom al daarvan dat daar ‘n reuse koeksister is wat my in ‘n koeksistergreep vasvang, en die lewe uit my uitwurg.

Kom ons neem net die afgelope 24 uur as voorbeeld. Gister het ek en my geliefde Bybelstudiegroep ons weeklikse Bybelstudiesessie vir die jaar afgesluit. Ons werk lekker saam, vers vir vers, deur die Johannes evangelie. Nadat ons saam vir Lasarus opgewek het in hoofstuk 11, het die dames die kombuis se luike oopgegooi. Almal wat in die 2e helfte van die jaar verjaar, het ‘n bordjie eetgoed saamgebring. Melkterte. Tjoklitkoeke (sorry Riaan Cruywagen…!) Kondensmelk horingkies. Koeksisters. Aspersieterte. En verskillende vleispastytjies. Al daardie goed wat Tannie Marie Rooihol van Weighless so woes teen waarsku…  Hoe kan die dominee nou die tannies se hart breek en nee sê? Hulle het dan met soveel moeite en liefde die heerlike eetgoedjies gemaak.

Gistermiddag bring die een baasbakster vir my ‘n fantastiese tjoklitkoek (sorry Riaan Cruywagen…!) om met my kinders te deel. Pragtige kleur, regte voggehalte. En karamel kondensmelk vir versiering bo-op… hoe sê dominee nou nee vir so ‘n wonderlike geskenk?

Vanoggend bid ek en Kollega en jongkollega saam, soos elke Woensdagoggend. VAnoggend is dit by my huis. Ongelukkig is daar net Ricoffy om aan te bied. Gelukkig is daar ‘n stukkie tjoklitkoek (ag deal with it, Riaan Cruywagen, ek het in ‘n industriele dorp grootgeword waar ons gedonder is as ons ons taal suiwer hou, en ek is aandagafleibaar.) Waar was ons nou weer? O ja, vanoggend se koek en tee. Om agt.

Nege uur het ons ons voedingskema afgesluit vir die jaar. Die dames nooi al die dominees om ook daar te wees. Gevleuelde woorde van dank word uitgespreek. Daarna word die kombuis se luike oopgegooi: Melktert en tjoklitkoek… Met soveel liefde gebak vir die Dominees- hoe sê ‘n man dan nee?

Daarna ry ek en kollega op ons motorfietse na die buurdorp toe om ‘n mikrofoon vir ons gemeente te gaan haal wat herstel is. Ons val by ‘n kollega se huis in vir koffie. Hy het so pas sy Bybelstudie afsluiting gehad. Die koffie kom. Met ‘n bordjie van: een skon met room en konfyt, een stuk melktert, een stuk tjoklitkoek, en een kolwyntjie. Hoe sê ‘n mens nee as kollega dit saam met sulke wonderlike moerkoffie opdis?

Dis net die afgelope 24 uur se werksverwante beserings…

Dink nou aan ‘n normale week se huisbesoek op die platteland, waar die dames kompeteer om te kyk wie kan die mooiste koeksisters bak vir Dominee se koms…

Hoe op aarde gaan ek 20 kilogram ooit verloor voor die Argus?  En ons het nog nie eers begin met die Kersseisoen nie…

Foto: thecoocoocook.blogspot.com

Die lang, lang pad na Suikerbossie toe…

Oor 103 dae spring ons weg op my 19e Argus. 10 Maart 2013. Waarskynlik rondom 08h25.   103 Dae om van totaal onfiks (alweer!) tot by oorleef-fiks te wees vir daardie oomblik wanneer ‘n mens bo-oor Suikerbossie gaan- dan het jy dit darem gewoonlik gemaak, behalwe as die Suidooster wreed is, of iemand in jou voorwiel vasry en jy lê en bloei voor al die Supermodelle in Kampsbaai se koffieshops… (gelukkig nog nie met my gebeur nie, halleluja- ek het met groot genade al 18 klaargemaak- nog net 1 val, 1 puncture, 1 gebarsde wiel – alles drie jaar gelede met die 120 km/h Suidooster…)

So saal ek vanoggend weer my ou Trek 800 Trail Bergfiets op. Ek het eenkeer die fout gemaak om hom te weeg- 19 kg. Dit is gelykstaande aan ‘n Centurion Tank by Pantserskool- vra maar my neef die Sammajoor daar, hy sal vir jou kan sê dis waar!

My Argus fiets, ‘n Schwinn Fastback, waarop ek bergfiets stuurstang en sagte bergfietssaal gesit het, se voorwiel is nog steeds net so uit die raam uit soos daardie dag by die Waterfront toe ek Argus 2012 klaargemaak het- hy staan nog onder die stof in die spaarkamer.

En ekke? Tim Noakes het altyd gesê die rus is net so belangrik soos die oefen in ‘n mens se program. So ek het van 12 Maart af gerus. Ek vermoed dit was alweer bietjie lank. Die bier was te lekker, veral in my nuwe bierbeker. Die winterkossies was te lekker. Ek lyk nou soos die vetgemaakte kalf vir die kersfeesete.  So my suidpool en die fiets se saal geniet mekaar glad nie. Opdraandes is nag. Afdraandes is hemels. Ek hyg en syg soos ‘n ou stoomlokomotief. Ek sien visioene van geopende hemelpoorte, ek hoor harpmusiek en sien engele langs die pad… Ek het nou hoofpyn en hoes al te lekker na vanoggend se 20 km.

Elke jaar dreig ek myself. Hoe kan ‘n mens ‘n Argus se fiksheid net so weggooi? Hou aan oefen, al is dit net 20 km per dag so 3 keer ‘n week. Skryf in vir die 94.7. Maar nee- elke jaar pik die luislang my net na die Argus.  Dis nie lekker om onfiks te wees nie… ek verstaan dit glad nie. En dan kry ek weer daardie Deja Vu gevoel van hoe Suikerbossie ‘n mens kan seermaak as die temperatuur anderkant 40 grade is, en ‘n mens nie asem kry nie. Daardie aanhoudende pyn van elke trap. Die hertverskeurende bordjie met die koffiebeker op wat  se dat jy nou eers halfpad is.

Ja, hier lê ‘n lang, lang 103 dae voor! Intussen is daar ook nog ‘n Poison Rally en ‘n week by die see om na uit te sien- nog verlore tyd vir die fiets…

Maar daar is niks, maar niks (behalwe nou een ding) wat daardie biertjie by  Ferrymans op die Waterfront wen as ek hier rondom 5 ure in die saal daar aankom nie!

Die Storie van my bierbeker…

Die een program wat ek en my seuns baie geniet, is “How it’s made” op Discovery.

So ‘n twee maande gelede sit ons en kyk. Die volgende oomblik wys hulle hoe hierdie maatskappy in Engeland glasbodem pewter bierbekers maak. Ek onthou hierdie tipe bekers uit my weermagdae. In die Geniekorps (dalk in baie ander eenhede ook?) het elke offisier so ‘n  beker in die Offisiersmenasie gehad. Die tradisie was dat wanneer ‘n offisier gesneuwel het, dan het die ander na sy militere begrafnis uit sy beker ‘n ronde gedrink. Daarna is die glasbodem stukkend geslaan, en onderstebo in die offisiersmenasie se dak opgehang om hom te onthou.  As dienspligkapelaan het ek nie so ‘n beker gehad en deel gewees van die tradisie nie.

Dit was baie interessant om te sien hoe hulle die bekers maak. En dit het my so lus gemaak om spesifiek hierdie bierbeker te besit. “The King’s Shilling” beker…

Die ontstaansgeskiedenis daarvan is baie interessant. Tot seker nie te baie lank gelede nie, het die Engelse koning maar gereeld manne gesoek om in sy weermagte en vloot te dien. Maar die manne wou nie altyd vrywillig dit doen nie. Veral nie in die Vloot nie, waar manne vir maande en selfs jare aanmekaar van die huis af kon weg wees.  Toe het die koning, of sy skylie maatjies hierdie plan ontwerp. Die manne sit mos maar graag en drink in die Pubs van Engeland. Hulle het toe die gemene manier ontwikkel om ‘n Shilling in ‘n man se bierbeker te gooi. Wanneer hy dan sy bier in ontvangs neem, en lekker drink, dan kom hy skielik op die Shilling af in sy bier. Sonder dat hy dit dan weet, het hy die koning se shilling aanvaar- hy het mos daarmee JA gesê vir diens aan die koning se vloot. Iemand was naby om dit raak te sien, en hom te betrap waar hy die koning se muntstuk aanvaar het.  So is duisende manne ge”press-gang” in die vloot in- heeltemal teen hulle sin.

Dis waar die glasbodem bierbekers onstaan het. Iemand wat ‘n biertjie drink, moes dadelik kon sien of daar meer as bier op pad na hom toe is. ‘n Baie belangrike veiligheidsmaatreël om jou teen die koning te beskerm!

Om hierdie tradisie te onthou, het die vervaardigers van hierdie beker  ‘n dubbel glasbodem ingesit, met ‘n regte Britse Shilling in die middel. My Shilling is een van Tannie Bets se pappie s’n, wat uit 1947 uit kom.

My sussie het uit Engeland vir ons kom kuier verlede week. Ons het gesien aflewering is gratis in die UK, en daarom mooi by haar gepleit om vir ons te bestel. Ons is nou ek en my goeie vriend Thomas. Ons het nou albei so ‘n beker, wat seker vir die res van ons lewens vir ons moutsappies op ‘n stylvolle manier gaan voorsien. Gelukkig is my kinders nou (hopelik!!!) verby die fase wat hulle die bodem met ‘n hamer stukkend wil slaan om die muntstuk van naderby te sien!

My beker hou ‘n bier verbasend koud. Dit het nie lood in nie, en is dus heeltemal veilig vir menslike gebruik…

Sover my storie in halftyd in die wedstryd tussen die Bokke en Engeland. Nigel Owens irriteer my baie, maar die Windhoek Light is lekker koud…

[En ja, ek het verseker my lewe aan die Koning weggeteken… 🙂 ]

Die vreugde in ons lewens

In ons Pastorie is die een vreugde wat die meeste van ons deel:

Elkeen het sy eie plek en sy eie doel, elkeen voel soos ‘n kind in die huis. Gister het iemand ‘n aanbod op Huisbesoek gemaak (middel) maar ek weet nog nie hoe ek dit oor my hart gaan kry nie, eers as geldsake BAIE druk sal dit seker op die tafel kom.  Maar nou ja, seun se scooter voor is altyd onderhandelbaar, hy wil so graag ‘n motorfiets motorfiets hê.

Ek is sover baie gelukkig met my nuwe ou BMW. Ek was Donderdag stad toe vir die legitimasie van die teologiese studente. Dis die geleentheid waar hulle na 6 jaar se studie uiteindelik klaar maak, en die kerk sê hulle mag nou maar dominees word.

Die motorfiets ry soos ‘n droom op die oop pad, maar ek dink ek moet nog die Boxer enjin gewoond raak, met al sy unieke klanke. Wanneer is dit normaal, en wanneer raas die kleppe?  Die ander aspek wat ek baie tevrede mee is, is brandstofverbruik. Ek het plek plek 140 gery, en baie in die stad rondgery. Toe ek brandstof ingooi om terug huis toe te gaan, was die verbruik 11.78 liter vir 240 km.   Daarmee kan ek saamleef!  Die fiets voel stamperig met ‘n passasier op, ek het nog nie na die skokbreker stellings gekyk nie, hoop nie hulle is klaar nie, want dis glo baie duur om te vervang.

Die afgelope twee dae was ongelooflik warm op die motorfiets, en vandag dreig die reën. Ek bly lus vir die oop pad!

Watter land sit sy helde in die tronk en los sy misdadigers op straat?

Baie maklik, maar toe nou nie hierdie keer nie! Nee, dis nie Suid Afrika nie.

Geval 1:  Sersant Danny Nightingale van die SAS.

Hy het ‘n Glock pistool by die Irakse weermag gekry om dankie te sê vir uitstaande diens. Maar handwapens is onwettig in Brittanje. So nou sit hy in die tronk.  Lees die storie hier… http://www.telegraph.co.uk/news/9669051/SAS-war-hero-betrayed-by-the-Army-says-wife.html

Geval 2- Abu Qatada van Al Kaïda- op straat losgelaat- die hele BBC is op die oomblik vol daarvan! Daar is nie twyfel dat hy Al Kaida bande het en bose plannetjies beraam teen die UK nie, hy was glo ook al stout in Amerika, en hulle wil hom graag spreek. Die hof in Engeland het egter besluit Aikona, hy het ook menseregte… hy is net onder huisarres, hy mag nou nie meer aan die VSA uitgelewer word om verhoor te word vir sy planne nie… lees meer daarvan hier: http://www.bbc.co.uk/news/uk-20295754

Wie sit in die tronk, en wie is op straat? Hoe verstaan ‘n mens hierdie wêreld deesdae?

Ek verstaan die Engelse nie meer mooi nie!?  Soos my held Asterix al amper 2000 jaar terug gesê het: “These Britons are Crazy!”

Daar is besondere kreatiewe mense in hierdie wêreld!

Vrydagaand was daar ‘n kompetisie van die distrik se Blommerangskikkings vereniging in ons kerkgebou. Die ooreenkoms met hulle is dat hulle dit dan tot Sondag los dat ons gemeentelede dit ook kan geniet.

Een van die rangskikkings het dadelik my aandag getrek. Iemand het ‘n DONKIE gemaak! Van stukke Bosveldhout. Daar is geen kwas en verf gebruik nie, dis alles die natuurlike vorms en skakerings van die hout. Daar is net so bietjie regte donkiehare bo vasgemaak. Dit was nou vir my, en baie van die gemeentelede wat na kerk van naby gaan kyk het, iets regtig unieks en besonders!  Ekskuus vir die slegte fokus en beligting, dis maar die BB wat so sukkel, ek dra gewoonlik nie een van my Canons saam kerk toe nie!  Net sodat julle die idee kan kry!

En sy ou gesiggie van naderby:

Ek weet nie wie die kunstenaar was nie.

Maar ek wil net sê: die Donkie is ‘n wonderlike ding!

 

Drome en Nagmerries…

Kom ons begin eers met die positiewe- een van my groot drome in die lewe het hierdie week waar geword. Baie gaan lag daarvoor, en op litnet sou ‘n sekere “dame” nou weer baie te sê gehad het daaroor. Dominees wat die gemeente se geld so mors en al derglike dinge…

Ek het uiteindelik vir my ‘n BMW motorfiets aangeskaf. Ek droom al jare en jare en jare daaroor. Myne is nou wel ‘n ou een- 2000 model, maar dis al wat ek wou gehad het- ‘n BMW met ‘n Boxer enjin waarmee ek lang pad kan ry.

So lyk die nuwe Duitse Madchen in my lewe: ‘n R 850 R

Ek sien baie uit na vanjaar se Poison Rally, dat ek en sy die pad kan vat!

Maar saam met elke droom kry ek ongelukkig ‘n nagmerrie by. Hoekom moet die lewe altyd so uitwerk? Maandag koop ek die Motorfiets. Woensdag probeer skelms my dogter se kar in Brooklyn steel. Gelukkig het hulle dit nie reggekry nie. Maar hulle het die deurslot gebreek. En die hele ignition gebreek. En die paneelkassie. In elke nagmerrie is daar seker ook hoop- ek is so dankbaar vir Plaasjapie wat al die pad soontoe gery het om my te help terwyl ek nie kon stad toe ry nie- ek moes ‘n kerkraadsvergadering lei.

Die bevinding is: daar is meer as net ‘n “universal ignition” nodig- en die betrokke Toyota part is R2800…  Ek het die kar vanoggend hier gekry, nou sal ek in die week moet kyk hoe op aarde maak ‘n mens hom reg…

Vrydag is ek en Pastoriemoeder deur stad toe om die motorfiets te gaan haal. Vir die eerste keer in jare kry ons kans om te gaan fliek sonder die kinders. En ons het die fliek baie geniet- Hope Springs of so iets- van Meryl Streep en Tommy Lee Jones as ou getroudes met ‘n vervelige huwelik. Die twee is darem net uitstekende akteurs, en ons het die fliek baie geniet.

Maar in die fliek kry ons ‘n BBM van ons oudste seun (16) af. Hy was by ‘n vriend se 16e verjaardagpartytjie by ‘n skool se lapa.  Een van die 19 jariges het ook daar aangekom. Hy het in die swembad ingeduik, in die vlak kant. Hy het sy nek gebreek op die swembad se bodem, en verdrink voor hulle oë.  Hulle het eers gedink hy maak ‘n grap, en toe ingeduik om hom uit te haal.  Hulle het noodhulp probeer, en die ambulans was redelik vinnig op die toneel.  Maar die nuus het later deurgekom dat die jong man oorlede is.  Wat ‘n aaklige ervaring vir die seun se ouers, en vir ons gemeenskap!  Dis so sleg as jongmense so skielik doodgaan!

Die lewe is tans so baie op en af, dat ek sukkel om al die varkies op hok te kry.  Ek sal maar more die nuwe motorfiets gaan ry, en kyk of ek hom deur die toets kan kry sonder te veel trane. Daarna gaan ek net ry en ry en ry tot die son sak in die weste…

die Jollie Jik en Vingers in vishoeke verander…

My naasteliefde het gister rock bottom geslaan… Die mooi goeters wat ek Sondag vir Sondag van die kansel af probeer sè is nou ernstig in vertwyfeling. Want ek is die bliksem in. En ek wil so graag twee gepigmenteerde here in ‘n silwer karretjie èrens in Brooklyn raakloop en hulle gesigte herrangskik sodat hulle ook beter kan sien, my kind.

My dogter studeer by een van die duurste moontlike plekke in die land. Nie oor ons grend probeer wees nie, maar oor dit die enigste plek was wat haar ‘n geleentheid wou gee. Met vier onderskeidings en twee Bks was sy mos nie goed genoeg vir die PUK nie. Soos elke Kovsie weet is die Puk in elk geval… Kom ons laat dit maar daar…

Die plek waar my kind bly, is 8 km van haar kampus af. Hulle is so klein hulle het nie koshuise nie. Soms moet die donkiemerrie met groot kunswerke klas toe gaan- ek kon nie vir haar net ‘n scooter gee nie. Ek wou betroubare wiele vir haar gee- haar ma se Corolla 1997 model. Ou lesers ken die trauma van sy wat daardie kar om ‘n splinternuwe Jetta gevou het op my verjaarsdag. Die kar was afgeskryf. Dit was ‘n helse stryd om die wrak by die versekering te koop, by scrapyards rond te hang, en die kar met groot moeite weer rybaar te maak.

Al hierdie dinge het veroorsaak dat ons op ‘n krans se afgrond loop wat ons geldsake aanbetref_ om vir ons kind ‘n toekoms te probeer gee.

Gistermiddag was my dogter by ‘n vriendin se huis reg agter Waterkloof N.G Kerk- hulle moet ‘n klomp praktiese werk inhandig vir eksamen.

Sipho en Vusi ry in hulle silwer karretjie daar in Brooklyn rond. Vandag gaan hulle weer die Whiteys ‘n ding wys. Hoekom mag ander so ryk wees en hulle so arm? Hulle het dan ook ‘n GG vir houtwerk gekry, nes Comrade Joelijas. Hulle wil ook in smart huise bly… Nes hy en die vader van die nasie…

Jojojo- kyk daardie wit Corolla! Kom ons vat hom, Whitey is mos ryk, hy sal mos maklik ‘n ander een kan koop. Hulle stop agter die corolla. En binne sekondes het hulle die deur oopgemaak met ‘n slimjim. Hulle probeer hom hotwire, maar daar is ‘n skelm skakelaar wat hulle nie van weet nie, uit frustrasie donder hulle die hele ignition housing op. Met hierdie geraas sien die bure se tuinwerker hullle- en hulle jaag weg.

Nou bel my kind my. Maar ek kan nie deurjaag stad toe nie, ek moet oor drie ure ‘n kerkraadsvergadering lei. Ek sit die nood op facebook. En Plasie ry al die pad van Pta Noord af om te haan help- ek waardeer dit BAIE, vriend! Intussen het die Polisie my dogter gehelp om die kar te hotwire sodat sy huis toe kan ry. Sy is geskok en die woorde vlieg tussen pa en dogter. Plasie vind haar blyplek, en kyk na die skade. Ons het gehoop vir ‘n tjiep universal ignition maar nee- alles is so opgef…oeter dat daar nou Toyota parte nodig gaan wees om alles in die stuurkolom bymekaar te hou. Duisende rande skade.

Ek kan nie voor Maandag stad toe gaan om te kyk of ek dalk tweedehandse parte teen 2/3 van die reuse prys kan kry nie. Ek is woes gefrustreerd daarmee, maar vanaand het ek alweer ‘n belangrike kursus wat ek deeglik voor moet voorberei.

Liewe Vusi en Sipho- my dogter dink ek is ‘n poepol omdat ek ‘n oplossing probeer soek van ver af. Die kar kan nou met ‘n skroewedraaier gestaart word deur enife iemand wat net die venster breek. Daar is nie geld vir ‘n ander kar nie. Julle het ook nou my bietjie geld vir ‘n moontlike vakansie gesteel. Ek is diep omgekrap, em dan raak my vrou moeilik met my oor die dominee nie net kan glo alles sal reg uitwerk nie.

So liewe Vusi en Sipho- in die gees van christelike naasteliefde- mag julle in interessante tye lewe. Mag die vlooie van ‘n duisend kamele in julle armholtes nes maak, mag julle skrotums vir ewig begin jeuk en julle vingers in vishoeke verander. Sela.

‘n Mooi feesseisoen word alle kriminele toegewens, soos in hier onder…