Avontuur in die woestyn, Episode 7

Natasha het die fakkel vir my aangegee, en Donkies mag geduldig, gedienstig en gedweë wees. Maar ons is ook party- animals in die woestyn wanneer ons op vakansie is. Ons is net effens langdradig, wat mense soms kan irriteer, so sorry heehaah (sorry Riaan Cruywagen) .  Hoe het ons in die woestyn beland? Seegogga het ons saamgenooi op vakansie in die woestyn…

In die woestyn het ons saam om die kouevuur gesit, wat so warm soos die son gebrand het.  Die Maankind het oor die duine gedans.  In die woestyn vind jy vrede en rus vir jou siel, soos ons vriende in Rolbos gereeld laat weet.

Kamele is natuurlik die beste geskik vir hierdie harde wêreld, en veral hulle kan in die aand langs die kampvuur diep dinge begin gesels.  Selfs wanneer Jan sy Pyp volgestop het, kan jy maar luister, daar kom baie meer as twak tussen die lyne deur. Rissiepit Ru het vir ons baie lekker kos gemaak, ons bekers loop oor!

Kind van Afrika kon dit regkry om spookasem in die stiller wordende nag op te tower. Maar die wolk spookasem het al hoe groter geword en al meer dreigend nader gekom.  Newsferret het dadelik sy kamera gegryp, want niemand het nog ooit so ‘n vreemde verskynsel gesien nie. Murphy het ook dadelik die notaboek gegryp om die scoop vir die Volksblad neer te skryf:  Die Apokaliptiese bedreiging van Spookasem vir onskuldige woestynbewoners…

Dirkie sê: Vriende, ek kan in my wildste drome nie dink dat spookasem ‘n mens kan seermaak nie. Dalk is die vrees vir die dinge baie erger as die dinge wat ons vrees! Slakkelak beaam en sê: Daar is niks in hierdie wêreld wat ons regtig seer kan maak nie. Lekkerjeuk sê: al kom hier ‘n pienk fluffy storm nader, is dit nog steeds interessant om te sien hoe julle almal daaroor dink. Sê nou maar net die spookasem is ‘n metafoor vir die einde van die wêreld op 21 Desember. Kan dit nie ons kollektiewe bewussyn wees wat hersenskimme vir ons optower nie?

Die Donkie vra: Is ons vrese nou eg, of nie? Hoe groot is die gevaar wat ons werklik bedreig? Dis nou ‘n stekelrige vraag, sê Turksvy Toorts sê: ek is gewoond daaraan om mense teen gevaar te waarsku. Ek dink nie die Spookasem is enigsens meer gevaarlik as die hart van ‘n mens nie. Gaan vra MnrNel, hy het al baie oor hierdie dinge gedink! MnrNel sê:  Spookasem kan dalk net ‘n optiese illusie wees. Dit het iets te doen met die verbuiging van die son se strale, soos gerefrakteer teen die besondere kwaliteit van die lug in die woestyn, wat die pienk golflengtes van lig helderder laat vertoon.  Ek sê: ons hoef nie bang te wees daarvoor nie! Vir die inherente volume is die gepaardgaande gewig te lig om enige skade aan ‘n mens te doen.

Merrie wil ons breine losbrand, en gooi die vraag op die tafel: Nou waarvoor is julle dan so bang soos ‘n klomp ou hekse met nat broeke? Olga brand die brein los en sê: Ja, wat is daar nou eintlik om voor bang te wees so kort voor 21 Desember? Hier in die woestyn vat alle goeie dinge in elk geval langer om te arriveer! Boer in Ballingskap herinner ons daar uit sy hoekie uit: More teen 12 minute en 12 sekondes oor 12 sal die datum en tyd 12:12:12 12/12/12 wees en dan is dit 12 dae voor Kersfees…

Wanneer die groepie om die vuur uiteindelik bedaar het, sê Donkie hy wil graag ‘n fabel vertel wat al vir hom baie beteken het. Hy hoop net nie sy sensitiewe gemeentelede neem aanstoot nie. Donkies is nie altyd sulke goeie storievertellers nie, en soms baie langdradig… en kan nog soms te veel herhaal ook. Maar dié tipe stories is vir hom baie moeilik om uit te dink… so daarom hierdie pêrel van wysheid, dalk kan dit net vir iemand iets beteken…

Eendag, lank lank gelede, was daar in ‘n baie koue land se winter ‘n klein voëltjie, wat op ‘n tak gesit en skree het terwyl alles rondom hom wit toegesneeu was. Hy val toe uit die boom uit, en lê en skree in die sneeu onder die boom. Die koei het die storie so op ‘n afstand gestaan en kyk, en die voëltjie intens, uit sy hart uit jammer gekry. Daarom het koei nader gestap, en op die voëltjie gemis. Toe skree die voëltjie eers erg. Die kat het dit gehoor, ook nader gestap, en toe die voëltjie skoon gelek. Daarna het die kat die voëltjie opgevreet… Wat wil hierdie ou stukkie antieke wysheid graag vir ons sê, vriende?

Die fabel van die voël, die koei en die kat wil dit vir ons leer:

  1.  Nie almal wat op jou kop skyt is jou vyande nie.
  2.  Nie almal wat jou gat lek is jou vriende nie…
  3.  as jy in die stront is, hou jou bek!

‘n Baie dapper, stiller een in die vuurkring, die Veilige Reisiger sê: Donkie, nou praat jy stront!  Maar ek dink een ding wat vanaand om die vuur uitgekom het, is baie waar. Die vrees wat ons het vir sekere dinge, is dikwels baie erger as die dinge wat ons vrees. Ek gaan nie meer bang wees vir spookasem nie!  Ek wil net liefhê, en lewe! Rosige Maryn beaam dit heelhartig en sê: Vrees se boudjies moet brand! Vrees is ons vyand, nie spookasem nie!

Dit is hoekom dit goed is om saam met vriende in die woestyn om die vuur te gaan sit. Partykeer is dit baie goed om in die groot ooptes van die natuur te gaan sit en klein word. Te kyk hoe die sterre stadig in die hemelruim draai. Om die verskietende meteoriete dop te hou, en weer behoorlik klein te voel, soos dit hoort. Want in die stilte kan ons soms nonsens praat, maar soms groot waarhede by iemand anders hoor wat ons weer bybly as ons terug moet gaan na die “beskawing”, waar ons soos lemoene leeggesuig word in die korporatiewe wêreld.

Ons is nie net in die woestyn om ons vrese in die oë te kyk nie, ons is ook hier om ons drome te ontdek.

En daarom tag ek graag vir Vlooi om die storie van drome verder te vat, as jy kans sien…

Mapstieks, dis moeilik om julle almal in te skryf! Groot ekskuus vir almal wat per ongeluk uitgelaat is in hierdie sêd sêd storie!