Liewe Ontevrede Restaurant Kliënt in Pretoria…

Jy het vanoggend besluit om te gaan uiteet vir middagete.  By die restaurant was die diens vanoggend baie stadig. Jy het dit verloor, op jou kelnerin gegil, en woedend daar uitgestorm. Ja nee, slegte diens in ‘n restaurant is verseker nie aanvaarbaar nie!

Weet jy, die restaurant wat jy gekies het, het ‘n krisis in die kombuis gehad. ‘n Hele paar personeellede het net eenvoudig nie opgedaag nie.  Dit het die diens vertraag.

Weet jy, daardie kelnerin wat jy so verskree het, is my dogter. Sy is ‘n student wat baie hard probeer om te help betaal aan ‘n baie duur opleiding.

Weet jy dat jou kosbestelling klaar op die sisteem was? Toe jy jou humeur so verloor het en uitgestorm het, weet jy wat het van die rekening geword? Insluitend al die drankies wat jy geniet het?  My dogter moes vir dit alles betaal. Dit was heelwat meer as wat sy in ‘n lang dag verdien…

Jy kon die bestuurder nader geroep het en jou probleem met die diens verduidelik het.  Dalk het dit beter gevolge gehad.

Jou optrede het my kind vandag duur gekos. Ek hoop jy slaap lekker.

Advertisements

Waar mot en roes verniel hier kort voor die einde…

Die Goeie Meester het in die Goeie Boek gesê ons moenie skatte op aarde bymekaar maak nie, want hier gaan mot en roes dit verniel. Of ons geliefde naastes gaan dit steel.  Vandag is ek sommer weer ekstra die hel in vir die sondeval. As ons nog in die volmaakte wêreld gelewe het, het ek glad nie vandag se moeilikheid gehad nie. Inteendeel, dan het ons nog kaalbas in die tuin baljaar…

Ek het die voorreg om verskeie ou voertuie te besit, wat op verskillende tye verskillende gesinslede na verskillende plekke toe moet vervoer. Onlangs het my geliefde naaste my dogter se motor probeer deel maak van die herverdeling van welvaart transformasie program. Ek sukkel nog steeds om al die regte pirate parte op te spoor (Toyota genuine Parts- R2800 vir die ignition barrell, en enkele sente onder R1000 vir die deurlslot…)

My Mazda Drifter bakkie het ook net een bestaande sleutel gehad. Ek weet Newton se eerste wet sê materie kan nie geskep of vernietig word nie. Erens op hierdie planeet, of een of ander paralelle heelal, is ‘n heel Mazda Drifter sleutel, met ‘n ekstra sleutel vir my Carryboy Canopy, asook ‘n Santam botteloopmakertjie vir daardie Windhoekies wat nie kan oopdraai nie, alles aan een carabiner. Daardie sleutel pas op my Drifter, en werk baie mooi. Behalwe dat hy totaal en al  weg is. R300 beloning vir die een wat hom in my hande plaas!

Die tweede sleutel van my bakkie was vandat ek hom gekoop het, al stukkend. Die “casing” was met superglue vasgeplak. Raai watter sleutel kies om nie weg te raak nie? Die stukkende een. En toe ek op die Rally was, toe gee hy die gees, in my vrou se hande…

Ek het my bakkie nodig om op vakansie te gaan Dinsdag.  Ek het ‘n werkende sleutel nodig. Die ou ene werk so effens, as jy die swart plastiek vashou aan die los metaalpunt, en dan so in die ignition druk. Maar dis groot werk vir elke staart!

Eers vra ek die Mazda agente in ons dorp- ek soek net graag ‘n werkende sleutel vir my bakkie. Nee, sê hulle- ‘n mens het albei nodig om ‘n nuwe een te programmeer. Of die hele stelsel moet vervang word! Nee, sê my baie goed opgeleide Ford mekêniek in my gemeente, dis nonsens. Tzaneen se tak kan dit met een sleutel doen. Maar Tzaneen is 320 km weg, met erge padwerke.

Ek skakel Lazarus Ford in Centurion. Hier volg die pret: Die sleutel kos R576, die chip nog so R560. Dan moet dit in die werkswinkel geherprogrammeer word- nog so R500 arbeid. Ja, hulle het die sleutel en die chip in voorraad. Maar hulle kan my eers Woensdag help. Maar ek ry Dinsdag see toe! Jou probleem, nie ons s’n nie!

Ek begin op die internet rondspeel. Silverton Locksmiths sê ek kan maar stad toe kom, hulle kan help. Gister is ons Pretoria toe, met die sleepwa om ons dogter se trek te gaan haal. Ma en die seuns bly by ousus se woonstel om te help pak. Ek jaag Silverton toe. “Jammer meneer, net die agente…” Julle het dan oor die foon gesê… Ag focacia pizza!

So ry ek vir ure rond in die stad, op soek na antwoorde. Aurina Ford in Silverton boek hom selfs in die werkswinkel in- hulle het die parte. Jammer meneer, ons het albei sleutels nodig…  Ag foxterrier!

Na ure se rondjaag sê ‘n sleutelplek in die Waterglen sentrum- die enigste ouens wat jou kan help, is Gateway Locksmiths daar in Esselenstraat in Sunnyside. Ek skakel hulle: ja, hulle kan help… Ek ry weer al die pad Sunnyside toe. Die ou wat so pas gesê het hy kan my help, is nie meer daar nie. Die ander probeer kyk.  Daar is sulke no-name brand sleutels teen die muur. Ek verduidelik- ek wil NOG ‘n werkende sleutel hê, ek kan hierdie een sommer weer met superglue plak, hy werk al 4 jaar so vir my. Die ouens sê hulle sal kyk wat hulle kan doen. Na so ruk kom hulle uit- hulle het vir my een van die generiese sleutels gesny. Hulle het my ou sleutel oopgesny en sy chip uitgehaal en in die generiese sleutel ingesit.  Ek was op hulle perseel, hulle het niks geprogrammeer nie. Wat skuld ek hulle? R650!!!!  Vir iets wat ek self kon doen met R20 se Super Glue, want ek het nog steeds net EEN werkende sleutel!!!

Gateway LOcksmiths mag dalk die beste in die kontrei wees, maar ek voel ordentlik deur die ore ge… werk…!!! Hoe op aarde kos ‘n no-name brand sleutel sonder enige inherente elektronika meer as ‘n nuwe karbattery, of ‘n Perfecto Motorfietsbaadjie???

My gevolgtrekking liewe vriende, as jy ‘n MAzzda sleutel verloor, steek maar die kar aan die brand en eis hom  by jou versekering. Want daar is GEEN manier waarop jy in hierdie lewe ‘n sleutel kan verloor, en weer een in die hande vir daardie voertuig kan kry nie.

GElukkig eindig die wêreld mos Vrydag, dan hoef ons nooit weer met slotte hoef te sukkel nie, dan kan ek speel met my Bugatti Veyron wat in die hemel vir my wag… .

As dit nie so uitwerk nie- ek is die ou by die see wat oral loop met sy bakkiesleutel met slot en ketting om sy gewrig vasgebind. Want as daardie generiese stuk plestiek eers gebreek het- dan gooi jy ‘n Ford produk weg…

Hospitale is nie lekker plekke nie!

Van kleins af ken ek hospitale. Ek is selfs in een gebore! Ek onthou dit nog soos gister… Donkerte, en toe lig. ‘N gemaskerde persoon wat my alie aan die brand slaam sonder dat ek iets verkeerd gedoen het…

My eie moeder was ‘n teatersuster, my ouma was ‘n suster. En ek kom baie gereeld in hospitale- ek doen siekebesoek as daar van my gemeentemense daar in nood is.

Self was ek na geboorte nog redelik geseënd om hospitale te vermy. Ek het nog alles waarmee ek ge-issue is- die enigste keer wat ek nog daar beland het, was toe my verstand in die vorm van tande uitgehaal is daar by die nonne in Groenkloof. Behalwe nou vir die ongelukkige voorval waar ek ‘n polisiewa met my 50 cc gekamikazi het in my 1e jaar op universiteit. Maar dis ‘n ander dag se storie…

Soos gesê- ek ken hospitale. Ek besoek dikwels mense daar. Ek kan dit baie goed doen, dink ek.

Behalwe as dit ‘n mens se eie kind is. My dogter het gisteraand in die Wilgers hospitaal geslaap. Haar bloeddruk hardloop skielik weg met haar. Dan word die rooikop BAIE bedonnerd! Ons weet nog nie wat fout is nie- ons sal netnou weer gaan hoor.

Dis nie lekker om nie te weet nie…

Maandag se inspirerende woorde…

Nee, dis te moeilik…

Ek is al weer in ‘n maalkolk in my kop die afgelope ruk.  Daar kom nie op die oomblik enige iets op om oor te skryf nie. Ek voel weer so “blank”- (lees in Engels… ) soos daardie ongelukkige gebeurtenis tydens die Ou Testament mondeling by Prof Fanie Snyman toe ek uitgejaag is om weer te gaan leer…

Daar is wel enkele dinge waaroor ek dankbaar is vandag:

  • My dogter is vir die week tuis- hulle vakansies is so week na gewone universiteite s’n. Ek en sy het vanoggend 6 km gaan stap en lekker gesels…
  • My swembad is amper weer blou, dit lyk nie meer soos ‘n baberdam nie…
  • Ek het Saterdag ‘n pragtige paartjie op ‘n Lodge getrou met die mooiste uitsig…
  •  Ek het gister ‘n doopdiens gehad, waar ek oor die seën van die Here uit 2 Korintiers 13:13 kon preek… Genade bly die mooiste woord in die Bybel vir my.
  • Ek was verlede week by Skoonma. Gelukkig is myne nie ‘n heks nie…
  • Dit is verskriklik warm in die Bosveld, en ons het nou dringend reën nodig. Die weervoorspelling sê dit lyk belowend vir die naweek…
  •  Vanoggend by die Ouetehuis gaan kuier, by ‘n dame van amper 97 en ‘n oom van 95.  Ek is dankbaar ek is nog nie daar nie!  Maar hulle twee hanteer dit met baie grasie, en dankbaarheid- ek voel altyd beter as ek daarvandaan wegstap. Wens alle ouer mense was so gewees!
  • More se Bybelstudie oor Johannes 7 se 2e helfte is klaar- dis eintlik baie fassinerend as ‘n mens die Loofhuttefees ken, en dan hierdie stuk in daardie konteks lees… Water wat lewe gee…

Dankie vir al die ander wat sulke inspirernde blogs op die oomblik skryf…

 

O ja- die GROOTSTE rede tot dankbaarheid: Ek is so bly ek hoef nie in ‘n Roomyskarretjie te werk nie… Dit is my naaste idee van wat die hel moet wees:

Toedeloetoedoe toeloetetoe tetoeloetoetetoe…

Toedeloetoedoe toeloetetoe tetoeloetoetetoe…

Toedeloetoedoe toeloetetoe tetoeloetoetetoe…

Toedeloetoedoe toeloetetoe tetoeloetoetetoe…

Toedeloetoedoe toeloetetoe tetoeloetoetetoe…

 

Die hele. hele dag lank…

 

Die Prys van die Liefde- deel 2

Ek is so jammer, verlede week se inskrywing van Die Prys van die liefde het party mense ontstel. ‘n Goeie vriend het sommer sy droom van ‘n nuwe fiets prysgegee en sy pragtige vrou meer begin aangryp…

Maar ‘n mens kan ‘n mooi verhaal nie so in die lug laat hang nie. Daar het soveel meer intussen gebeur.

Verlede Dinsdag het die kinders van die tannie deurgekom, op haar bevel. Sy het regtig ervaar die einde is nou naby, en sy wou tot siens sê. Maar hulle kuier het haar geïnspireer om nog so bietjie te wil lewe. So was daar regtig ‘n opflikkering in die lewensvlammetjie. Maar oor die naweek het dinge weer begin agteruit gaan.  Sy het geval, en haar man (nou 83 jaar oud) kon haar nie terugkry in die bed in hulle woonstelletjie in die ouetehuis toe nie. Sy moes toe maar noodgedwonge na die siekeboeg van die Ouetehuis verskuif word.   Maar Tant Tienie was nie baie gelukkig daar nie. Sy en haar man was dan nou al by die 60 jaar getroud, hulle kan nie meer sonder mekaar lewe nie.

En sy het oor die naweek in die siekeboeg gebly.  Maar die oom het gesien- sy vroutjie is nie gelukkig daar nie.Sondagoggend om half vier, toe trek die oom ‘n James Bond van epiese proporsies op die Ouetehuis. Dit was VERSKRIKLIK koud. Maar die oom het ‘n rolstoel  in die hande gekry, en in daardie donker, koue uur die Ouetehuis binnegesluip, en sy vrou gaan ontvoer.  Ek weet wraggies nie hoe op aarde het hy dit reggekry nie, sy moes met die bietjie krag wat in haar oor was, hom gehelp het om haar in die rolstoel te kry, en warm toe te draai.

Sesuur Sondagoggend is die hel los. Die verpleegster daag met die tannie se bord Oatspap op. En weg is sy! Sy skakel toe maar die kinders- Tant Tienie is weg!  Na kerk gaan kyk die kinders. Tant Tienie lê gelukkig in haar eie bed, en haar man glimlag breed met daardie onnutsige glinster in sy oog. So het hulle ‘n wonderlike avontuur beleef!

Maar die tannie was reg- haar gesondheid was vinnig besig om agteruit te gaan. Soos verlede week vertel, het sy altwee haar seuns aan hartaanvalle op ‘n jong ouderdom verloor as gevolg van ‘n aangebore hartdefek. Die een seun se vrou is weer getroud, maar behandel hierdie twee gewese skoonouers nog steeds met die mooiste respek en liefde. Sy het in die week gaan kuier waar tant Tienie weer in die siekeboeg opgeneem moes word. Met die organe wat stadig gaan staan het, was die tannie vir groot tye nie by haar bewussyn nie. Maar hier na die einde toe gistermiddag het sy helder wakker geword. Sy was in ‘n geestesvervoering- sy het beskryf hoe sien sy ‘n helder lig, en aan die ander kant sien sy van haar oorlede broers en susters, asook haar twee seuns, wat haar roep om na hulle te kom. En sy beskryf vir haar skoondogter dit asof sy dit ook moet sien- kyk hoe mooi lyk hulle!   Daar is net een ding wat haar terughou: gaan haar man sonder haar regkom?  Maar haar man het ‘n paar keer hierdie week al vir haar gesê hy wil haar nie terughou nie, as dit haar tyd is, kan sy met vrede gaan.

Gisteraand het die oom weer by haar bed gesit. Sy het al in 1982 ‘n hartaanval oorleef, en moes van toe af ‘n slaappilletjie drink om aan die slaap te raak.  Gisteraand het sy weer haar slaappilletjie gedrink. Haar man het soos gewoonlik oor haar been gevryf tot sy rustig aan die slaap raak. Toe hy dink sy slaap, vat hy sy hand weg. En die tannie vra kwaai: “Waar is jou hand?”  So het hy nog ‘n kwartier by haar gesit, tot sy rustig aan die slaap geraak het.  Hy is terug na hulle woonstelletjie toe.

Teen half twaalf gisteraand het die personeel hom kom roep. Sy is saggies in haar slaap oorlede.

VAnoggend vroeg kry ek die boodskap. Ek gaan kuier vir hom by sy woonstelletjie. Die HELE ouetehuis is in sy sitkamer. Almal gee om, almal is daar om te ondersteun. Maar  daar is nie eers sitplek vir die oom en my in sy eie huis nie. Die oumense sit en praat met mekaar oor hulle ortopede en hartspesialiste, en vertel mekaar wrede oorlogstories van hulle operasies en herstel. EK neem die oom na die klein kombuisie toe, net ons twee. Ek sit my arm om sy skouer, en bid vir hom. Dankie vir die tannie se lewe. Dankie vir hulle wonderlike 60 jaar saam, en die voorbeeld wat hulle vir ons gestel het van mense wat ware liefde verstaan.  En Here, dra asb vir oom Hans in U arms deur hierdie donker diepte…

Sy skoondogter het hom net daarna kom haal, die woonstel, en sekerlik die baie mense, was vir hom te veel.

Ek het vanmiddag weer daar gaan kuier, ek moet Maandag haar troosdiens lei. Die versoek is dat ek uit Prediker 12 sal preek.

Ek help graag, oom Hans! Maar ek gaan waarskynlik hierdie keer net so hard huil soos julle!

My begeerte is om ook so oud te kan word, dankbaar en tevrede, saam met die vrou van my jeug…

Ek sal ook daarvan hou om eendag so deur die Jordaan te kan gaan…

Ek is so bang vir daardie alleenheid…

Bid maar vir oom Hans asseblief, dis die wonderlikste, mees saggeaarde mens, wat vir my so ‘n voorbeeld van liefde is. Dit gaan vir hom ‘n baie moeilike reis vorentoe wees!

 

Op hierdie koue dag…

  •  is ek wakker gebel deur die Ouetehuis- die dame oor wie ek verlede week geskrywe het in “Die prys van die liefde” is nou baie na aan die einde van haar lewenspad. Sy het verlede week bietjie opgeflikker na al haar kinders daar was en haar gevra het om nog so bietjie te baklei teen die naderende einde. SY is nou moeg baklei…
  •  vertel jongkollega ons van sy nuwe status op facebook- hy is nie meer “single”nie maar in ‘n “relationship”… Hou dop, ek glo ons gaan die nuwe liefde in die Olimpiese spele van 2016 in Rio sien- hou dames padfietsry dop, sy is VINNIG!
  • moet ek ‘n pa van vier dogters gaan begrawe- een se man is nou al self  30 dae in die Intensiewe sorg eenheid van Pietersburg se Provinsiale hospitaal- die siek skoonseun is nou maar 39 en dodelik siek na ‘n maagsweer begin bloei het, verkeerd deur die Kubaan behandel is, en septisemia opgedoen het wat sy organe aanval.
  •  gaan my dogter Oppikoppi toe en in ‘n tent bly terwyl sy nog nie gesond is nie, en nie vir haar bejaarde vader wil luister nie…
  • Is ‘n baie goeie vriendin uit die Kaap uit in ons dorp, en hoop ek ons kan vandag na al die hartseer gebeure lekker kuier.
  • Begin my vrou en kinders se langnaweek, ek is aan diens vir die naweek.
  •  Val die sneeu op die dorpe rondom ons, maar steeds nie by ons nie. En my vrou het nog nooit self sneeu beleef nie.
  •  Moet my twee hoërskoolseuns begin leer vir Maandag se toetsreeks, hulle albei se gemiddelde lê rondom 42%. Hoe de hel kry ‘n mens ‘n hoërskoolseun om oor ‘n langnaweek te leer?
  • Eintlik maar ‘n doodgewone dag in die lewe van die plattelandse predikant…

Die kennisgewingbord in ons kombuis sê gewoonlik hoe die gesin voel…

wat de *#+@!!! gaan met my laptop aan?

Ons het ‘n Wınkerk program waarop al ons gemeentelede se kontakbesonderhede ıs. Baıe handıg om vınnıg ıemand op te spoor wat hulp noıdıg het.

Gısteraand moes ek ‘n omgeegroep gaan bywoon by dıe aftreeoord op dıe berg. Ek wıl net weer dıe leıer se huısnommer bevestıg. Daar vra dıe program skıelık watter databasıs ek wıl gebruık. Ek besluıt om maar eerder te “reboot” net daar begın my leed. Dıe laptop wıl glad nıks weet nıe. Wındows kom nıe aan dıe gang nıe. Nıe met ‘n “safe mode’ nıe, en ek kry nıe eers ıets reg met ‘n startup dısk nıe. Hy vra nog watter keyboard hy moet gebruık, en dan hang hy. Dıe muıs beweeg, maar verder gebeur net mooı nıks.

Ek het verlede maand vır my student dogter ‘n ı5 laptop gekoop, ek ıs nou bankrot! My laptop ıs ‘n 18 maande oıe Acer Aspıre Dual core.

Het enıge ıemand dalk raad, want op dıe oomblık wıl my sondıge natuur kyk hoe ver ek hom kan gooı ın dıe styl van dıe Olımpıese dıskus… Maar dan ıs ek heeltemal rekenaarloos- en dıe Blackberry kan maar nıe alles doen nıe…